Het is zomer, als ik verhuis van mn studentenkamer in Maastricht naar mijn ouderlijk huis in Amersfoort. Ik ga na de zomer 4 maanden naar Finland en in de zomer ben ik altijd bij m’n ouders dus alle beestjes moeten ook mee. Robo’s myosine en Actine, 6 muisjes en natuurlijk m’n syrische hamster Diaval. Gelukkig hebben m’n ouders nog een mary-kooi in de schuur staan voor noodgevallen, dus ik hoef niet alle kooien mee te nemen. Een Mary-kooi is 80 bij 50, en niet zo hoog. Gelukkig merk ik al snel dat Diaval het klimmen niet mist, hoewel mijn jenny-kooi thuis toch wel 80 centimeter hoog is. Alles gaat goed met Diaval, en m’n ouders vinden het ook fijn om weer restjes groente en leftovers rijst en pasta in de kooien te gooien.

Vlak voor ik vertrek voor 2 weken Rwanda, gebeurt er iets geks. Ik pak Diaval op om hem aan mijn buurjongetje, waar ik even op paste, te laten zien. Dan bijt hij plotseling in mn hempje. Ik denk eerst nog: he, heb ik sterk ruikende parfum op? Nee, dat was niet het geval. Dan bijt hij me weer, zachtjes in mn vinger. Ik begin nu een beetje ongerust te worden… Diaval heeft nog nooit gebeten! Buiten staat nog een lege wasmand, dus daar zet ik hem even in om te zien wat er met hem aan de hand is. Hij loopt raar, valt om en loopt een beetje in rondjes. Shit, dit is niet goed. Ik besluit dat het beter is om hem in zijn kooi terug te zetten. Net als ik terug naar de kooi loop bijt Diaval me gigantisch hard in mn vinger. Van schrik en pijn laat ik hem los en hij valt met een smak op de grond, samen met een aantal van mijn bloedspetters. Een seconde kijk ik er besluiteloos naar, dan grijp ik hem en leg ik hem terug in zn nestje.

Vervolgens begint de minutenlange lijdensweg van mijn lieve hammie, terwijl ik huil en wanhopig probeer iets te bedenken waarmee ik hem kan helpen, kijkt oppaskindje roerloos en doodstil toe hoe ik panikeer. Het is vreselijk om Diaval zo te zien, schuim uit zijn kleine bekje en zonder uitdrukking op z’n snoetje. Na een paar minuten wordt het happen naar adem minder en gaat hij dood. Wat een vreselijk einde voor mijn altijd zo lieve Diefje.

Ik heb rondgevraagd bij kenners, en het troost me iets om te weten dat Diaval waarschijnlijk een hersenbloeding heeft gehad en niet meer wist wat hij deed. Hij heeft dus niet meegemaakt dat hij me beet, niet meegemaakt dat hij gevallen is. De pijn was voor hem niet meer bewust.

Sorry, lieve Diaval, dat je einde zo rot moest zijn.. als ik je nou niet had opgepakt, als je nou gewoon rustig in je slaap was overleden. Tranen rollen nog steeds over mn wangen als ik dit schrijf. Ik mis je! </3

Dit was wel weer een besefmomentje: Huisdieren hebben is lang niet altijd leuk….

Gepubliceerd in
1 reactie
  1. MetisoA 8 maanden ago

    Arme Diaval, wat sneu dat het op zo’n nare manier is gegaan..
    Zoiets heb ik ook ooit gehad met een tamme rat, heel naar om te zien.

    Alsnog sterkte met het verlies (al was het al een tijdje geleden geloof ik?)!

Nieuw antwoord

CONTACT

Wordt verzonden

Log in met uw inloggegevens

of    

Bent u uw inloggegevens vergeten?

Create Account